Wednesday, May 31st, 2006

เมื่อคืนผมได้รู้จักเพื่อนใหม่ 2 คน

คนแรก
ชีวิตวัยเด็กเขาก็ไม่ต่างอะไรกับคนอื่นทั่วไปนัก
เรียนๆ เล่นๆ ไม่ได้หัวดี หรือ บ้านรวย ดีเลิศอะไร
เช้าก็ไปโรงเรียน เย็นก็กลับบ้านเตะบอล
โดนแม่ไล่ตีประจำ เพราะไม่ยอมเปลี่ยนชุดก่อนออกไปวิ่งเล่น

โตขึ้นหน่อย ก็เริ่มสนใจเพศตรงข้าม
หัดเล่นกีต้าร์ตามเพื่อน เอาไว้จีบสาว
เรียนๆ เล่นๆ ไม่ได้หัวดี หรือ บ้านรวย ดีเลิศอะไร
ก่อนจบ ม.3 ก็มีแฟนอยู่คนนึง

ขึ้น ม.ปลาย ยังไม่ทันได้เลือกสาย ก็เลิกกันซะล่ะ
ใครดี ใครไม่ดี ก็โทษกันไป
แต่ที่แน่ๆ ผู้ชายมันก็มีเหี้ยบ้างเป็นธรรมดา

เจอผู้หญิงใหม่สวยๆหน่อย ก็เบื่อของเก่า
นานเข้าก็ชักได้ใจ ติดใจ แต่ไม่เคยคิดจะเสียใจ

จบ ม.6 ก็เรียนราม
กลางคืนก็ไปเล่นดนตรีตามผับตามบาร์
ไปๆมาๆก็ไม่ได้เรียน 5ปี 6ปี ก็ยังเป็นนักศึกษารามคำแหงอยู่

แต่ที่แน่ๆ ได้ใจ
ได้ใจที่ได้เงินจากเล่นดนตรี เดือนนึงก็ 2หมื่น กว่าๆ
ไม่ต้องเรียนแล้ว แค่นี้มันก็พอใจ มันบอกผม

—–

เมื่อคืนผมได้รู้จักเพื่อนใหม่ 2 คน

คนที่สอง
คนนี้บังเอิญรู้จัก
คนนี้ผมไม่ได้รู้จักเป็นการส่วนตัว
ขนาดที่ว่า เตะบอลด้วยกันสมัยเด็กๆ
จริงๆแล้ว เรียกเพื่อนไม่ได้สิ
เรียกได้ว่ารู้จัก ก็ยังไม่ใช่
พอดีเพื่อนผมอีกคนนึง เป็นชาวสวีเดน
เมากัน 2 คน เดินออกมาจากร้าน
ที่เพื่อนคนแรกเล่นดนตรีอยู่

เห็นขอทาน เสื้อผ้าขาดวิ่น นั่งท่าทางหิวโซ อยู่ตรงข้ามร้าน
เพื่อนหัวแดงของผมเห็นเข้า ด้วยความเมาในสุรา
บวกกับความสงสารปนใจดีของมัน
มันก็ปรี่ข้ามถนนเข้าไปหา พร้อมกับเอามือล้วงกระเป๋า
แล้วก็หยิบแบงค์ร้อย 2 ใบ ยัดให้ขอทานผู้นั้นไปกับมือ
พร้อมกับพูดด้วยสำเนียงฝรั่งเมา ว่า เอาเงินไปซื้อข้าวกินนะ
พร้อมกับตบหลังเบาๆไป 2ที
นี่คือเพื่อน(ร่วมโลก)ของผมอีกคนนึง

—–

ยังเมาไม่สะใจ ผมกับเพื่อนตาน้ำเมา
ก็ตัดสินใจไปต่อกันที่อีกร้าน
ที่รู้เห็นเป็นใจกับข้าราชการบางคน
เปิดถึงเช้า ไม่หวั่นแม้วันมามาก
ด้วยความที่สนใจเมืองไทยแบบจัดๆ
ผสมกับความเมาในสุราไทยจากถนนข้าวสาร
มันจึงเริ่มเปิดประเดินการเมืองของประเทศโลกที่สาม
อย่างสยามประเทศ เมืองที่เบียร์เรียกว่าสิงห์

คำถามแรก
ทำไมมาเที่ยวที่ข้าวสารแล้วก็เห็นคนมาปาร์ตี้ทุกวัน
แต่แล้วทำไมยังมีคนไม่มีข้าวกิน นั่งขอเงินอยู่ข้างถนน

ถ้าเป็นคุณ จะตอบไปว่าอย่างไร …

—–

วันนั้นผมตอบอะไรไป จำไม่ได้แม่นยำ
แต่ที่แน่ๆ เพื่อนผมคนแรกทำงานได้เดือนละประมาณ 2 หมื่น
ด้วยที่ต้องเสียค่ารถตระเวนไปร้านต่างๆ ค่าแต่งตัว
ค่าเลี้ยงเหล้าเพื่อน ค่าอุปกรณ์ ค่ากิน ค่าห้อง
ตกๆแล้วเดือนนึงเหลือถึงหมื่นหรือเปล่า ไม่รู้

ขอทานคนนั้น เฉลี่ยอย่างต่ำต่อวันก็ไม่น่าจะต่ำกว่า 500
ด้วยที่ชาวต่างชาติ วนเวียนมาไม่ซ้ำหน้า
เงินไทยก็ถูก ให้ไป 50 ก็ไม่รู้สึกอะไร
วันละ 500 คูณ 30 ได้มา หมื่นห้า
โดยที่ไม่ต้องหักต้นทุนใดๆทั้งสิ้น
คนไทยก็ใจดีนะ แต่ติดตรงที่คนไทยกลัวโง่
กลัวว่าถ้าให้เงินไปแล้ว จะโดนมองว่าถูกหลอก
แต่ชาวต่างชาติสิ เขาคงรู้สึกสมเพชปนสงสาร

วันนั้นผมตอบอะไรไป จำไม่ได้แม่นยำ
หรือว่าผมจะตอบเพื่อนผมไปว่า
นี่มันก็คืออาชีพอย่างนึง ที่เขาเลือกจะเป็น
และไม่คิดจะเปลี่ยนไปทำอย่างอื่น

ถ้าเป็นคุณ จะตอบไปว่าอย่างไร …